NASZE STRONY
Stowarzyszenie LGD Razem dla Radomki
W dolinie Radomki
Innowacyjna Radomka
Panoramy
E-Akademia
Papryka Przytycka
Multicel
Mazowiecka Sieć

SZUKAJ NA STRONIE:

Czy znasz, czy wiesz że - Związani z Radomiem i regionem

Mikołaj z RadomiMikołaj z Radomia zwany także Mikołajem Radomskim jest najwybitniejszym znanym polskim kompozytorem średniowiecznej muzyki polifonicznej. Tworzył w pierwszej połowie XV wieku. Przypuszcza się, że twórca może być identyczny z działającym w latach dwudziestych XV wieku na Wawelu nadwornym klawicymbalistą królowej Zofii Holszańskiej, ale wysuwane w literaturze hipotezy o identyczności Mikołaja z którąkolwiek z pojawiających się w źródłach osób tego imienia nie zostały dotąd potwierdzone. Kompozycje podpisane imieniem M. i dotąd nie zidentyfikowane jako dzieła in. twórców są zanotowane czarną mensurą w dwóch polskich zbiorach muzyki wielogłosowej z 2. ćwierci XV w. Tworzył muzykę religijną oraz świecką w stylu burgundzkim. Był dobrze wykształconym i obeznanym z nowymi prądami muzykiem - na jakimś etapie życia musiał zetknąć się z twórczością Guillaume'a Dufaya, w owym czasie awangardą muzyki europejskiej, a także szkoły Johannesa Ciconii, co stawia go w jednym z szeregu z innymi, najwybitniejszymi zachodnimi twórcami, operującymi nowoczesnymi technikami kompozytorskimi. Do dzisiejszych czasów udało się odnaleźć 7 utworów Mikołaja z Radomia. Za jeden z pionierskich utworów uznaje się 3-głosowy motet Magnificat. Drugim z najsławniejszych dzieł Mikołaja z Radomia jest Hystorigraphi aciem mentis do tekstu Mikołaja z Błonia lub biskupa Stanisława Ciołka, panegiryk na cześć pary królewskiej - Władysława Jagiełły i Zofii Holszańskiej i ich nowonarodzonego syna (Kazimierza Jagiellończyka). Z jego twórczości zachowały się także 3 cykle mszalne, ograniczone do Glorii i Creda. Ostatnim zachowanym dziełem Mikołaja jest utwór instrumentalny, do którego istniał prawdopodobnie tekst, aczkolwiek się nie zachował. Wszystkie jego utwory były 3-głosowe.

turus ChałubińskiTytus Chałubiński urodził się 29 grudnia 1820 w Radomiu, zmarł zaś 4 listopada 1889 w Zakopanem. Był polskim lekarzem, profesorem patologii i miłośnik przyrody. Był współtwórcą Towarzystwa Tatrzańskiego i jednym z pierwszych badaczy przyrody tatrzańskiej. Na jego cześć nazwano Wrotami Chałubińskiego jedną z przełęczy w głównej grani Tatr. Popularyzator Zakopanego, w dużym stopniu przyczynił się do rozwoju tej miejscowości. Studiował medycynę na Akademii Medyko-Chirurgicznej w Wilnie. Po jej zamknięciu kontynuował studia w Dorpacie. Był członkiem korporacji akademickiej Konwent Polonia. Dyplom doktora medycyny i chirurgii uzyskał w Würzburgu. Od 1845 w Warszawie, praktykę lekarską rozpoczął w Szpitalu Ewangelickim. Praktykował jako lekarz w Tomaszowie Mazowieckim. Należał do ludzi o szerokich horyzontach i wszechstronnych zainteresowaniach, zarówno w zakresie nauk humanistycznych jak i przyrodniczych. Był z wyboru lekarzem. Zajmował się także filozofią medycyny i należał do polskiej szkoły filozofii medycyny. Z zamiłowania był także przyrodnikiem. Zajmował się badaniem tatrzańskich mchów. Na jego cześć nazwano gatunki bruzdnic: Peridinium chalubinskii i Chalubinskia tatrica. Rozpropagował w Polsce turystykę tatrzańską. Był wielkim przyjacielem i opiekunem górali. Pochowany został na Cmentarzu Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem. 

Jacek MalczewskiJacek Malczewski urodził się 15 lipca 1854 w Radomiu, zmarł w Krakowie 8 października 1929. Należał do grona wybitnych polski malarz, jako jeden z głównych przedstawicieli symbolizmu przełomu XIX i XX wieku. Do 13. roku życia wychowywał się pod okiem rodziców. Ojciec był generalnym sekretarzem Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego guberni radomskiej, matka córką b. oficera wojsk napoleońskich Aleksandra, który ku rozpaczy "towarzystwa" ożenił się z panną służebną swych rodziców imieniem Brońcia. W roku 1867 rodzice wysłali Jacka do majątku wuja Feliksa Karczewskiego w Wielgiem, gdzie jego opiekunem i nauczycielem był Adolf Dygasiński. 4 lata później 17-letni Malczewski przeprowadził się do Krakowa, gdzie uczył się w gimnazjum oraz został wolnym słuchaczem Szkoły Sztuk Pięknych, a następnie (na prośbę Jana Matejki) opuścił gimnazjum i studiował tylko w SSP. W październiku 1875 wyjechał na dalsze studia do Paryża. Do pracowni Matejki powrócił jesienią 1877. W 1880 zwiedził Włochy, odwiedził Lwów, a potem Podole. Od 1884, od momentu śmierci ojca, w malarstwie Malczewskiego pojawił się powracający motyw śmierci. W 1885 wyjechał do Monachium, dwa lata póżniej ożenił się z córką krakowskiego aptekarza Marią Gralewską. W latach 1894–1897 zaczął tworzyć obrazy symbolistyczne. Był artystą znanym, cenionym i nagradzanym. Angażował się w działalność pedagogiczną w SSP i na kursach im. Baranieckiego ucząc malarstwa kobiety, które wówczas nie miały prawa studiować w SSP. W 1897 został jednym z założycieli Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka". W 1898 bardzo głęboko przeżył śmierć matki, a w 1900 po konflikcie z Julianem Fałatem opuścił krakowską ASP. Gdy rektorem ASP został Teodor Axentowicz, Malczewski powrócił na stanowisko profesora, aby w 1912 zostać rektorem ASP. Funkcję tę pełnił do wybuchu I wojny światowej. W 1921 został odznaczony Orderem Polonia Restituta IV klasy, jubileusz 70-lecia życia i 50-lecia pracy malarskiej obchodził organizując wystawy swoich obrazów w Krakowie, Lwowie, Warszawie i Poznaniu. W Krypcie Zasłużonych na Skałce pochowano go zgodnie z ostatnim życzeniem we franciszkańskim habicie tercjarskim.

Józej BrandtJózef Brandt urodził się w Szczebrzeszynie, zmarł natomiast 12 czerwca 1915 w Radomiu. Studiował w Paryżu i Monachium. Od 1875 prowadził prywatną szkołę malarską, stając się przywódcą tzw. monachijskiej szkoły malarstwa polskiego. Tworzył głównie obrazy rodzajowo-batalistyczne i historyczne o tematyce związanej z walkami kozackimi, tatarskimi i wojnami szwedzkimi XVII w. Twórczość Brandta cechuje literackie ujęcie tematu, realizm szczegółów, swobodna kompozycja i mistrzowskie oddanie ruchu. Brandt wywarł silny wpływ na malarstwo polskie, także na literaturę. W 1877 ożenił się z Heleną z Woyciechowskich Pruszakową, właścicielką wsi Orońsko k. Radomia, gdzie tworzył i prowadził szkołę przez większą część życia. Tutaj spędzał artysta sezony letnie, otoczony rodziną oraz licznie odwiedzającymi go przyjaciółmi. Obecnie znajduję się tutaj znane Centrum Rzeźby Polskiej. Wybrane obrazy Brandta: Bitwa pod Chocimiem, Czarniecki pod Koldyngą, Husarz, Lisowczycy Przed Gospodą, Konfederaci barscy, Wyjazd Jana Sobieskiego na polowanie.

Oskar KolbergOskar Kolberg właściwie Henryk Oskar Kolberg urodził się w Przysusze 22 lutego 1814 roku, zmarł zaś 3 czerwca 1890 roku w Krakowie. Był etnografem, folklorystą i kompozytorem. W domu rodzinnym stykał się z ważnymi przedstawicielami środowiska kulturalnego Warszawy - Samuelem Bogumiłem Linde, Mikołajem Chopinem (ojcem Fryderyka Chopina), Kazimierzem Brodzińskim. Kształcił się w Liceum Warszawskim i Akademii Handlowej w Berlinie. Zdobył także wykształcenie muzyczne, m.in. pod kierunkiem Józefa Elsnera. W życiu dorosłym pracował jako prywatny nauczyciel muzyki, księgowy, urzędnik bankowy i dyrekcji Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. Publikował hasła z dziedziny muzyki i muzykologii w Encyklopedii powszechnej Samuela Orgelbranda. Dzięki uzyskanemu za pośrednictwem Kasy Mianowskiego sfinansowaniu edycji przez Witolda Zglenickiego opublikował pięciotomową pracę pt. Mazowsze. Główną dziedziną jego działalności była etnografia. Jako pierwszy w polskiej etnografii zebrał i usystematyzował według regionów rodzimą kulturę ludową w monumentalnym dziele zatytułowanym „Lud. Jego zwyczaje, sposób życia, mowa, podania, przysłowia, obrzędy, gusła, zabawy, pieśni, muzyka i tańce” oraz "Obrazy Etnograficzne". W latach 1857–1890 wydał 33 tomy "Ludu...". Niedługo po śmierci wydano jeszcze 3 tomy z jego spuścizny. W 1880 roku był współorganizatorem wielkiej wystawy etnograficznej w Kołomyi, która rozsławiła Karpaty Wschodnie w Europie. Oskar Kolberg pochowany został na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. W jego rodzinnej miejscowości, Przysusze znajduje się muzeum jego imienia poświęcone kulturze Polski, a w szczególności powiatu przysuskiego.

bp Jan chrapekBp Jan Chrapek urodził się 18 lipca 1948 w Józefinie, zmarł tragicznie 18 października 2001 w Starych Sieklukach. Doktor socjologii, socjolog religii, członek Kolegium Konsultorów Papieskiej Rady ds. Środków Masowego Przekazu. W Zgromadzeniu św. Michała Archanioła pełnił wiele odpowiedzialnych funkcji: był przełożonym generalnym (1986–1992) a wcześniej redaktorem naczelnym miesięcznika „Powściągliwość i Praca” (1984–1986). Święcenia kapłańskie otrzymał 3 maja 1975 z rąk arcybiskupa Ignacego Tokarczuka. 25 marca 1992 papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym diecezji drohiczyńskiej ze stolicą tytularną Cataquas. Sakrę biskupią przyjął z rąk nuncjusza apostolskiego abp. Józefa Kowalczyka 6 czerwca 1992 w Drohiczynie. W latach 1994-1999 był także biskupem pomocniczym toruńskim. Jako biskup radomski był inicjatorem wielu charytatywnych przedsięwzięć: jadłodajni dla ubogich, banku żywności, badań mammograficznych dla kobiet z najdalszych zakątków diecezji. Jako pierwszy przeprosił radomian za wydarzenia Czerwca 1976. Zginął w wypadku samochodowym na drodze krajowej nr 7 między Białobrzegami a Radomiem.

ks. Włodzimierz SedlakKs. Włodzimierz Sedlak urodził się 31 października 1911 w wielodzietnej rodzinie górniczej w Sosnowcu. Seminarium duchowne ukończył w Sandomierzu. Po otrzymaniu święceń kapłańskich w 1935 r. odrzucił propozycję dalszych studiów zagranicznych, uczył w szkołach wiejskich (w Ćmielowie). Podczas okupacji przebywał w Siennie. Tam prowadził tajne komplety, założył Towarzystwo Szkoły Średniej, szkołę rzemiosł, gimnazjum i liceum, organizował bibliotekę. W 1946 r. podjął studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym UMCS w Lublinie. Uzyskał magisterium z antropologii i pedagogiki, a potem tytuł doktora nauk matematyczno-przyrodniczych. Odtąd jego pasją stała się nauka. Współpracował z Polską Akademią Nauk, wykładał, kierował nowo utworzoną Katedrą Biologii Teoretycznej KUL. W Radomiu zamieszkał w 1959 r. Tu był znany z porywających kazań w kościele mariackim. Głownie jednak zajmował się badaniami z pogranicza wielu dyscyplin naukowych. W Górach Świętokrzyskich odnalazł ślady starożytnego hutnictwa i odtworzył proces dawnego wytopu, badał geologię gór, rudy pirytu i manganu, odkrył pozostałości organizmów dolnokambryjskich, dotąd nauce nieznane. To odkrycie stało się zaczątkiem jego pionierskiej idei „krzemowych początków życia”, wyprzedzającej o lat kilkanaście podobną teorię uczonego brytyjskiego. Nade wszystko przejdzie do historii jako twórca nowej dziedziny – bioelektroniki, elektromagnetycznej teorii życia. Przedstawił ją w wielu rozprawach, artykułach i publikacjach książkowych: "Bioelektronika", "Homo electronicus", "Życie jest światłem". Wśród ponad dwudziestu wydanych książek księdza profesora są też pozycje literackie: wspomnieniowe i pamiętnikarskie ("W pogoni za nieznanym", "Człowiek i Góry Świętokrzyskie"), w których pisze o swoim życiu i trudnej drodze badacza o rewolucyjnych poglądach. Zmarł 17 lutego 1993 r. Pochowany na radomskim cmentarzu komunalnym w dzielnicy Firlej.

Leszek KołakowskiLeszek Kołakowski urodził się 23 października 1927 w Radomiu, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej, związany z miastem więzami rodzinnymi. W latach 1964-68 profesor UW oraz PAN, w 1966 r. usunięty z PZPR, zaś po wydarzeniach marcowych 1968 pozbawiony katedry - emigrował. Od 1970 profesor Uniwersytetu w Oksfordzie, przedstawiciel KOR za granicą. W 1977 roku otrzymał Pokojową Nagrodę Księgarzy Niemieckich. Od 1991 członek PAN. Główne dziedziny zainteresowań Kołakowskiego to: filozofia i prądy mistyczne XVII wieku, filozofia współczesna oraz współczesna kultura i cywilizacja, badanie granic i możliwości filozofii, jej antynomii i iluzji. Kołakowski uprawia także sceptyczno-krytyczną moralistykę filozoficzną, również w konwencji literackiej ("Trzynaście bajek" 1963, "Klucz niebieski" i 1964, "Rozmowy z diabłem" 1965, "Czy diabeł może być zbawiony" 1982). Poglądy Kołakowskiego przeszły ewolucję od marksizmu-leninizmu przez marksizm heglizujący, nawiązujący do różnych nurtów filozofii nowożytnej (oceniony przez komunistyczne władze jako rewizjonizm), do jego krytyki. W 1997 r. odznaczony Orderem Orła Białego. Autor fundamentalnej pracy o marksizmie i jego historii "Główne nurty marksizmu. Powstanie - rozwój - rozkład" (t. 1-3, 1976-78). Tytuł honorowego obywatela Radomia przyznany mu został w 1993 r.W 1998 roku odznaczony Orderem Orła Białego. Zmarł 17 lipca 2009 w Oksfordzie.

Kazimierz PaździorKazimierz Paździor urodził się 4 marca 1935 r. w Radomiu. Zmarł w czerwcu 2010 roku. Jeden z najwybitniejszych polskich pięściarzy, stoczył 194 walki, z których 179 wygrał. W reprezentacji Polski występował 12 razy (10 zwycięstw). Dwukrotny mistrz Polski (1958 i 1960 r.), mistrz Europy (1957, Praga) i mistrz olimpijski (1960, Rzym). Początkowo (od 1952 r.) reprezentował Broń Radom, pracując w Zakładach Metalowych im. Generała Waltera. Przełomowym momentem w jego karierze sportowej było powołanie do wojska. Trafił do Lublina, gdzie organizowano sekcję bokserską. W 1957 r., po treningach CWKS Legia, został powołany do reprezentacji Polski na mecz z RFN. Zwycięska walka rozpoczęła jego wielką międzynarodową karierę. W 1960 r. w Rzymie osiągnął największy sukces w historii radomskiego sportu, zdobywając złoty medal olimpijski. Igrzyska w Rzymie były ukoronowaniem jego krótkiej, bo trwającej niecałe 10 lat, kariery. W rok po sukcesie, w wieku 26 lat, będąc szczytu sławy, wycofał się z ringu. Po zakończeniu kariery podjął studia i ukończył Szkołę Główną Planowania i Statystyki w Warszawie. W połowie lat 60. otrzymał propozycję szkolenia bokserów Zagłębia Lubin i przeprowadził się do Lubina, a następnie do Wrocławia. W plebiscycie na najlepszego sportowca Ziemi Radomskiej XX wieku został zdecydowanym zwycięzcą. Tytuł honorowego obywatela nadany uchwałą Rady Miejskiej w Radomiu z dnia 23 lutego 2004 r.

Źródło: www.radom.pl, www.wikipedia.pl

album fotograficzny

ATRAKCJE NA MAPIE

KALENDARIUM WYDARZEŃ


wirtualne zwiedzanie

Aktywna Wieś

szlak kulinarny

smaki radomki

w gminie wieniawa
dofinansowanie logotypy

Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich: Europa inwestująca w obszary wiejskie".
Strona internetowa Stowarzyszenia LGD "Razem dla Radomki" współfinansowana ze środków Unii Europejskiej w ramach poddziałania 19.4 "Wsparcie na rzecz kosztów bieżących i aktywizacji"; w ramach działania "Wsparcie dla rozwoju lokalnego w ramach inicjatywy LEADER" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020
Instytucja Zarządzająca Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi.



W DOLINIE RADOMKI
skrócone menu

Aktualności
Galeria
Mapa strony
Kontakt

© 2017 W Dolinie Radomki |
Licznik wizyt: 2268688

Projekt i wykonanie:
Agencja Zarządu Nieruchomości
i Rozwoju Regionalnego

m.ostrowska